«Ίσως φύγεις στο εξωτερικό», Νικόλας Κουτσοδόντης

«Το ταξίδι λοιπόν των δύο εραστών αυτής της συλλογής ξεκινά στη Μόσχα του 1926, ο Μπένγιαμιν φορά μάλλινο σακάκι και διαβάζει κάτω από την κορνίζα του Λένιν. Θα παρεμβληθούν άλλα τοπία και άλλοι τόποι, άλλος χρόνος και άλλοι άνθρωποι, στην παραλία της Θεσσαλονίκης στις τρεις τα ξημερώματα, στην Αίγινα με κομμένο το ρεύμα στο λιμάνι, στην Άνδρο με τα παλιά σεντούκια της γεμάτα ιστορίες ανθρώπων, στη Λευκωσία με την πίτα που έχει μαύρα σημεία επάνω της, καμένα σαν έδαφος, στο Ζάγκρεμπ σε μια μοναχική κουκέτα τρένου, στη Λουμπλιάνα όπου η γενιά με τις σημαίες και τα παρτιζάνικα τραγούδια και τους κόκκινους δρόμους έχει χαθεί, σκηνικά όλα για να ξετυλίξει μία προσωπική και ταυτόχρονα μία καθόλου προσωπική ανθρώπινη ιστορία που διατρέχει όλη τη συλλογή.(..) Οι αναφορές του Κουτσοδόντη σε επαναστάτες όπως για παράδειγμα ο Ζαμπόνι που δολοφονήθηκαν άγρια αλλά και σε ολόκληρα κινήματα όπως οι Σπαρτακιστές που οι ηγέτες τους εξοντώθηκαν από τους εθνικιστές στη Γερμανία, εντείνει τον καθολικό, αγωνιστικό και ταξικό χαρακτήρα της συλλογής.(…) Μαμά έφερα τελικά κάποιον στο σπίτι./πάει πέρασε τώρα/η αγάπη μας ήταν για σύντομη απόσταση. Έτσι τελειώνει το ταξίδι αυτής της συλλογής, έτσι τελειώνει η ερωτική ιστορία, όπως όλα τελειώνουν συνέχεια και επαναληπτικά. Όμως οι τελικοί στίχοι του τελευταίου ποιήματος είναι:Έφερα τελικά κάποιον σπίτι μαμά/ μαμά/ απόκτησα πλέον σπίτι/ και πάλι φεύγω. Γιατί τελικά το σπίτι του ποιητή είναι η ποίηση και το ταξίδι του πάντα θα συνεχίζεται».

-Χλόη Κουτσουμπέλη

Στοιχεία βιβλίου
ISBN: 978-618-5463-73-1
Αριθμός σελίδων: 94
Διαστάσεις: 21×13
Έτος έκδοσης: 2024

Δείγμα γραφής

ΔΙΧΩΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙ – ΒΟΛΤΑ ΣΤΟΝ ΘΕΡΜΑΙΚΟ

Στις τρεις τη νύχτα ο Θερμαϊκός
είναι μια λίμνη με δεκάδες τηλεοράσεις αναμμένες

Να βγεις κρυφά να δεις
τη μοναξιά της σκόνης στα κλειστά περίπτερα
μα και τ’ αμάξια που στην Βασιλίσσης Όλγας
μοιάζουν αυτόβουλα
σαν την Κριστίν του Κάρπεντερ.

Αυτό δεν φτάνει να πειστείς πως όλα
περπατούν στο σύμπαν
και πως κι αυτή την ώρα ακόμα υπάρχει
η αρχιτεκτονική των αραχνών
επάνω στα μικρά πευκάκια.

Μα όλα σε διαρκή ταραχή κι ας μην ακούγεται
το ελάχιστο κύμα
της μεταμεσονύχτιας τέκνο απ’ το μάρκετ
με τον φοιτητή υπάλληλο
παρά μονάχα οι ήχοι από το πέρασμα
μιας ποδηλάτισσας
όπως μαζεύει απ’ τα σκουπίδια γυαλικά
και τα ηλεκτρικά πατίνια των νυχτερινών περαστικών
με μαύρα μαρτιάτικα πλεκτά σκουφιά
ηλεκτρισμένα απ’ τα μαλλιά τους.

Όλα βαδίζουνε και ταξιδεύουνε λοιπόν
από στενό σε στενό στα κλεφτά
όπως κι εγώ που δίχως να το ξέρει
με βήματα γοργά κάτω απ’ το μπλε
φως χειρουργείου της εισόδου
τον άφησα μόνο του στης γκαρσονιέρας το σκοτάδι
κι έφυγα με την πλάτη μου μήλο
καλά δαγκωμένο απ’ τα δόντια του
για λίγο στην πόλη.