"Η Ριτσική ποίηση μεταπλάθει το κανονικό σε ‘παράταιρο’ και αντίστροφα, κινούμενη στο όριο μεταξύ ‘προσμονής’ και ‘παραδοχής’, και μετασχηματίζοντας σε βιωματική κανονικότητα την ίδια την διαδικασία και την λειτουργία της ποιητικής γραφής, όπως συμβαίνει και στην ποιητική συλλογή ‘Μονόχορδα,’ αφήνοντας  χώρο στον υπόκωφο ή στον πολλά υποσχόμενο και ‘ζωτικό’ ερωτισμό που προοικονομείται διαλεκτικά στις «κρυφές φωνές της νύχτας»." (Σίμος Ανδρονίδης, tovivlio.net)

212. Με την ελπίδα μιας στιγμής, μάς χρέωσαν όλο το μέλλον.

278. Άλλα του πήραν·  άλλα τα ’δωσε. Απ’ τις απώλειες θησαυρίζει τώρα.

282. Σώμα περιφραγμένο –  συστολή τού απείρου.

286. Τι ήσυχα που γκρεμίζεται μέσα στην ποίηση ο χρόνος.

336. Να ξέρεις, – τούτα τα μονόχορδα είναι τα κλειδιά μου. Πάρ’ τα.